Gerard van Beusekom

Gerard van Beusekom

Over Gerard van Beusekom

Ik heet Gerard van Beusekom en werd in 1935 geboren in een Amsterdams arbeidersgezin. Mijn vader werd nog in dat zelfde jaar werkloos omdat de drogisterij waar hij werkte failliet ging door het drankgebruik van de eigenaar. Mijn vader werkte daarna in de werkverschaffing in het Brabantse Bladel waar heide ontgonnen werd met spaden kruiwagens en mankracht. Hij kreeg net op tijd werk in een chemische fabriek om aan de Arbeitseinsatz te ontkomen. Meester Oosterman liet mijn vader op school komen toen ik in de zesde klas zat. Hij dacht dat ik iets uitgevreten had, maar kreeg te horen dat de meester vond dat ik door moest leren, en dat ik de boeken van school kon lenen. Het werd de Derde vijfjarige HBS B. Later volgde ik nog een opleiding aan de Amsterdamse Grafische School die ik met bijbaantjes zelf kon betalen. Mijn vader ging later bij een ander chemisch bedrijf werken waar hij voorman was en met twee Italiaanse gastarbeiders en kleine afdeling runde. Toen die goed liep nam een chef hem op een dag apart en vertelde hem dat hij er wat bij kreeg, maar “mondje dicht tegen die Italianen…..” W at mijn vader ook probeerde hij kreeg er niets bij voor zijn maten. Dus loste hij het anders op. Op zaterdag ging zijn loonzakje open en deelde hij zijn opslag in drieën. Mijn moeder had daar moeite mee, maar mijn vader werd mijn held. Ik denk dat ik op die dag socialist geworden ben. Mijn moeder, een Duitse immigrante die in 1921 als zeventienjarige naar Nederland kwam, nam mij al voor ik zelf kon lezen mee naar het filiaal van de Openbare Leeszaal en Bibliotheek, waar de bibliothecaresse Waldie van Eck mij later zou coachen in de wereld van kunst en cultuur. Mijn beide ouders hebben mij gevormd, dus toen in 1973 mijn boek “De demokratisering van het geluk” werd uitgegeven koos ik als schrijversnaam Gerard van Beusekom-Fretz. Sinds 2011 wonen mijn vrouw en ik in Holset, en twee zonen en mijn zuster volgden ons en wonen elders in de gemeente vaals. Ik ben hier met geen vier olifanten meer weg te slepen en geniet intens van het landschap, de warmte van mijn dorp en van de auto’s met witte nummerborden die altijd voor mij inhouden als ik de Maastrichterlaan wil oversteken.

Wat mag ik nu voor u doen?